De Tweede Wereldoorlog was nog maar net voorbij toen Duruflé in 1947 zijn Requiem voltooide. De componist droeg het op aan zijn vader; velen die toen zijn dodenmis hoorden, beleefden het als een ode aan de miljoenen mensen die in de oorlog omgekomen waren. Bij een groot publiek hoorde Duruflé’s Requiem meteen tot de meest geliefde concertwerken.

Ook in de onrustige wereld nú is het een weldaad om te luisteren naar Duruflé’s vertroostende meesterwerk. In zijn dodenmis grijpt Duruflé terug op muziekmotieven uit de Middeleeuwse christelijke koortraditie. Vaak klinken gregoriaanse melodieën. Tegelijk ademt het werk de sfeer van het muzikaal modernisme. Deze bijzondere combinatie zorgt voor soms een mystieke, tijdloze sfeer, soms een wrange, onrustige sfeer.

De bijna hemelse gregoriaanse motieven zijn door Duruflé niet bedoeld als muzikale vlucht uit de werkelijkheid. ,,Dit Requiem”, schreef hij, ,,is niet een etherisch werk dat zich loszingt van de wereldse zorg”. Duruflé beoogde veel meer een mediteren over woorden en waarden met betrekking tot ,,de vrees van de mens die wordt geconfronteerd met de dood” en ,,de (uiteindelijke) vlucht van de ziel naar het paradijs”. Vertolking van dit Requiem schept een ruimte waarin plek is voor persoonlijk verdriet en rouw, voor angsten en onzekerheid in een onrustige wereld, voor verlangen naar rust en vrede.

Tijdens het concert op 7 mei klinkt het Requiem in een bewerking voor koor en orgel en cello. Het orgel wordt bespeeld door Sander van den Houten, de cello door Nelleke Hoekstra. Bariton Bart Oenema en mezzosopraan Marijke Beute zullen de solodelen vertolken. 

Andere koorwerken op het programma zijn: Notre Père (Onze Vader) van Maurice Duruflé en de Cantique de Jean Racine van Gabriël Fauré. De uitvoering van de koorwerken gebeurt onder de muzikale leiding van dirigent Ab Weegenaar. Het programma omvat ook twee orgelwerken: Troisième Choral en la mineur van César Franck en Prélude uit Trois Pièces (opus 29) van Gabriel Pierné. Ook deze orgelwerken worden uitgevoerd door Sander van den Houten.